İspanya neyle ünlüdür? Kayseri’den başlayan bir yolculuğun içimde bıraktığı izler
Benzer Bir Yazı: İspanya krizinin nedenleri nelerdir ?
Herkese merhaba! Bu yazımızda “İspanya neyle ünlüdür” hakkında bilinmesi gereken önemli noktaları ele alıyoruz.
Kayseri’nin soğuk sabahlarından Akdeniz hayaline
Kayseri’de sabahlar sert olur. Özellikle kış aylarında camın buğusuna bakarken içimde hep aynı soru dolaşır: “Ben burada mı kalacağım?” 25 yaşındayım ve bunu itiraf etmekten çekinmiyorum; bazen kendi hayatım bana dar geliyor. Günlüklerim dolu. Her sayfada yarım kalmış cümleler, ertelenmiş hayaller var.
O gün de böyle bir sabahtı. Elimde kahvem, defterim açık, dışarıda gri bir gökyüzü… ve aklımda sürekli aynı arama cümlesi: “İspanya neyle ünlüdür?”
Bunu ilk kez yazmıyordum. Çünkü İspanya benim için bir ülke değil, bir kaçış fikriydi. İçimde bir yerlerde sıkışıp kalmış duyguların “git buradan” diyen sesi gibiydi.
İspanya neyle ünlüdür? Benim için cevaplar listesi değil, hislerdi
İnternette herkes aynı şeyleri söylüyor: Flamenco, tapas, Gaudí’nin eserleri, Barcelona, Madrid, güneş, futbol… Ama ben o gün bunu bir liste gibi değil, bir yaşam hissi gibi düşündüm.
İspanya neyle ünlüdür diye sorduğumda aslında şunu soruyordum: “İnsan orada kendini daha az yalnız hisseder mi?”
Çünkü Kayseri’de bazen kalabalığın içinde bile yalnız hissediyorum. Sokakta yürürken insanların hızına yetişemeyen düşüncelerim var.
Ve o gün karar verdim. Bir günlüğüne bile olsa bu sorunun cevabını kendi gözlerimle görmek istiyordum.
Uçak biletiyle başlayan içsel kırılma
Birkaç hafta sonra kendimi İstanbul Havalimanı’nda buldum. Biletim Madrid’e idi. O an kalbim hızlı atıyordu ama bu heyecan mıydı yoksa korku mu, ayırt edemiyordum.
Uçağa bindiğimde defterimi açtım ve sadece şunu yazdım:
“Bugün ilk kez gerçekten gidiyorum.”
İspanya neyle ünlüdür diye defalarca düşündüğüm o kelimeler artık gerçek oluyordu. Ama en garibi şuydu: Ben ülkeyi değil, kendimi keşfetmeye gidiyordum.
Madrid: Taş sokaklarda yankılanan sessizliğim
Madrid’e indiğimde havanın sıcaklığı yüzüme vurdu. Kayseri’nin keskin soğuğundan sonra bu bana tuhaf bir hafiflik verdi. Şehir canlıydı ama beni boğmuyordu.
Sokaklarda yürürken ilk fark ettiğim şey seslerdi. İnsanlar konuşuyordu, gülüyordu, müzik vardı. Ama kimse acele etmiyordu.
O an içimden şunu geçirdim: “İspanya neyle ünlüdür? Belki de acele etmemeyi bilmesiyle.”
Bir kafeye oturdum. Küçük bir masa, yanında kahve ve tapas tabakları… Tapasları ilk kez görüyordum. Küçük küçük tabaklarda farklı tatlar vardı. Hayat gibi: küçük ama çeşit çeşit acı ve tatlı.
O an içimde bir şey kırıldı. Kayseri’de hep büyük düşünmeye, büyük acılar yaşamaya alışmıştım. Ama burada hayat küçük parçalara bölünmüştü.
Ve bu bana garip bir huzur verdi.
Flamenco ile tanıştığım gece: Kalbimin ritmi değişti
Bir akşam, sokakta yürürken bir ses duydum. Gitar, ritim, ayak sesleri… İnsanlar bir meydanda toplanmıştı. Flamenco gösterisi vardı.
İlk kez o an “İspanya neyle ünlüdür?” sorusunun cevabını hissettim, okumadım.
Bir kadın dans ediyordu. Yüzü sertti ama hareketleri içimi titretiyordu. Sanki yıllardır biriktirdiği her şeyi tek bir ritimde dışarı vuruyordu.
Ben orada durup izlerken fark ettim: Ben de içimde çok şey biriktirmişim.
Hayal kırıklıkları, yarım kalmış sevdalar, ertelenmiş planlar…
Flamenco sadece bir dans değildi. Bir çığlıktı. Ama güzel bir çığlık.
O an gözlerim doldu. Bunu saklamadım. Çünkü kimse beni tanımıyordu.
Barcelona: Gaudí’nin eğrilerinde kaybolmak
Birkaç gün sonra Barcelona’ya geçtim. Tren yolculuğu boyunca defterime hiç yazmadım. Sadece camdan baktım.
Şehir değişince içim de değişti. Barcelona’da ilk gittiğim yer Sagrada Familia oldu.
O yapıyı görünce durdum. Gerçekten durdum. Çünkü böyle bir şeyin insan eliyle yapılabileceğine inanmak zor.
İspanya neyle ünlüdür diye tekrar düşündüm. Bu kez cevap daha netti: Cesaret.
Gaudí’nin yaptığı şey düz çizgilerden kaçmaktı. Tıpkı benim hayatım gibi… düz gitmeyen, sürekli kıvrılan.
Kendi kendime güldüm. “Demek ki ben de biraz İspanyol sayılırım,” dedim içimden.
Ama hemen ardından bir boşluk geldi. Çünkü ben hâlâ kaçıyordum. O ise eser bırakıyordu.
Deniz kenarında yalnızlık: Kendimle yüzleşme anı
Barcelona sahilinde bir bankta oturdum. Deniz sakindi. İnsanlar koşuyor, bisiklet sürüyordu.
Ben sadece izliyordum.
O an hayatımda ilk kez şu cümleyi net düşündüm:
“Ben neden bu kadar yoruldum?”
Cevap yoktu. Ama içimde bir his vardı: Belki de hep aynı yerde saymaktan yorulmuştum.
İspanya neyle ünlüdür diye tekrar sordum kendime. Bu kez cevaplar değil, duygular geldi:
Güneş ama yakmayan bir sıcaklık
Gürültü ama rahatsız etmeyen bir kalabalık
Yalnızlık ama korkutmayan bir yalnızlık
Ve en önemlisi: Kendinle kalabilme hali.
Bir gece Madrid sokaklarında: Umudun ince çizgisi
Son gecemde Madrid’e geri döndüm. Sokaklar hala canlıydı. İnsanlar dışarıdaydı, gece bitmiyordu sanki.
Bir köşede oturdum. Defterimi açtım ama yazamadım. Çünkü içimde ilk kez sessizlik vardı.
Hayal kırıklıklarım tamamen gitmemişti. Ama onların yanında küçük bir şey daha vardı: umut.
İspanya neyle ünlüdür sorusunun cevabı artık bende sadece kelimeler değildi.
İspanya, yeniden hissetmekti.
Kayseri’ye dönüş: Aynı şehir ama farklı bir ben
Uçak yeniden Türkiye’ye indiğinde içimde garip bir ağırlık vardı. Kayseri’ye döndüğümde sokaklar aynıydı. Hava aynı sertlikteydi.
Ama ben değişmiştim.
Eve gidip defterimi açtım. Uzun uzun yazdım. Ama bu kez kaçış yoktu.
Şunu fark ettim: İspanya bana başka bir ülkeyi değil, kendimi göstermişti.
İspanya neyle ünlüdür diye sormaya devam edebilirdim. Flamenco, Gaudí, tapas, futbol, güneş…
Ama benim için en gerçek cevap şuydu:
İspanya, içindeki sesi duyabilme ihtimalidir.
Son satır: İçimde kalan şey
Bazen geceleri hâlâ o sokakları hatırlıyorum. Flamenco’nun sesi, Madrid’in ışıkları, Barcelona’nın eğri duvarları…
Hepsi birer anı değil, birer his gibi duruyor içimde.
Ve kendime şunu itiraf ediyorum:
Ben o yolculukta sadece İspanya’yı görmedim. Kendimi de ilk kez gerçekten gördüm.
Kob olarak her zaman en iyi içeriği sunmak için çalışıyoruz. “İspanya neyle ünlüdür” konusunda daha fazlası için takipte kalın!